Schmitzler's People: Opening of the Exhibition

“Schmitzler's People”. DSH, January 13

Schmitzler’s People. Inhabitants of the Pre-war Snyatyn

The exhibition illustrates social relationships and identity issues on the cultural borderland, based on the history of Snyatyn – a town in Eastern Galicia. Before the Second World War it was inhabited by a multicultural community which included Ukrainians, Jews, Poles, Armenians and Germans. Photographs from family albums depict the past life of the town, its institutions, relationships in the neighbourhood and leisure. The majority of the photographs were taken by Ignacy Schmitzler, a Jewish photographer. People of various nationalities and positions in the social hierarchy had their photographs taken at his studio. Schmitzler – a photographic chronicler of the town – will lead the viewer along the streets of Snyatyn where its inhabitants lived and met.

The exhibition is based on memory research that uses new, Internet forms of communication, namely social networking sites and genealogical portals. 

“Schmitzler's People”. DSH, January 13 – March 18, 2012

„Wśród szampańskich korków huku

Śmiać się będziesz do rozpuku.

Bufet smaczny! Panny śliczne!

Oświetlenie elektryczne!

Spędzisz tam przyjemne chwile,

Nowy Rok powitasz mile

I przetańczysz aż do rana

Charlestona i kankana.”

Śniatyn, 31 grudnia 1927 rok

“Schmitzler's People”. DSH, January 13 – March 18, 2012

“So if a non-Jewish girl came to visit me, they usually came for matematyczne zadania [math problems]. My mother – probably all Jewish women – they treat people: come in, you have to eat something I baked. Helka, Helka Nowożeniuk, said ‘thank you’ – ‘dziękuję’ – in Polish. And my mother translated from Jewish to Polish; she didn’t know Polish: ‘za mało’ [too little]. My mother wanted to say ‘it’s too little to thank for, don’t thank me’. So Helka went over and kissed her hand, saying: ‘całuję rączki’ [kiss your hand, madam]. I saw it’s no good… and my mother said again: ‘to za mało’. I started to laugh.”

„Jeśli jakaś dziewczyna, która nie była Żydówką przychodziła do mnie, to zwykle na ‘matematyczne zadania’. Moja matka, pewnie tak jak wszystkie Żydówki, podejmowała gości: wejdź, coś upiekłam – musisz spróbować . Helka, Helka Nowożeniuk, odpowiedziała po polsku – ‘dziękuję’. I moja matka przetłumaczyła z jidysz na polski, nie znała polskiego: ‘za mało’. Chciała powiedzieć ‘nie ma za co, nie dziękuj’. Więc Helka podeszła i pocałowała ją w rękę, mówiąc: ‘całuję rączki’. Widziałam, że nie jest dobrze… a moja matka powiedziała jeszcze raz: ‘to za mało’. Zaczęłam się śmiać.” 

“Schmitzler's People”. DSH, January 2012

“Sokół. This was the Polish organization. And they didn’t let us go here. They had a tennis court, a wonderful tennis court. And I used to look always and I was angry, ha-ha, I was so angry. They didn’t let us go in and play tennis. Szlachta…[nobility]”

„Sokół. To była polska organizacja. Nie wpuszczali nas tutaj. Mieli swój kort tenisowy, wspaniały kort. Zawsze na niego patrzyłem i byłem zły, ha ha, taki zły. Nie wpuszczali nas tutaj, nie dali zagrać. Szlachta... ”

“Schmitzler's People”. DSH, January 2012

„Poliaky wony usi keruwaly, naczal’nykamy buly. Dido rozkazuwaw, szo za Pol’szczi dobre bulo żyty. Dobre. Nu, chuże, hirszoho nema wid cych Ruskich. Usio sowiety robyly. Ta jak tut każut: Moskali.”

“Poles were in charge, they were leaders. My grandpa told me living under Polish rule was fine. Good. Well, nothing’s worse than Russki. All [bad] was done by the Soviets. Moskali, as they call them here.”  

“Schmitzler's People”. DSH, January 2012

„Ty możesz sądzić, czy zamożni, czy ne zamożni byli moi rodzicy. Ja w szubi, w kożuszku. Mama – w karakuliewij szubi toże, w kapeliuszu, to dziadzio też worotnik, kownir taki, a tato też w kapeluszu. A ot za ich spynoju idzie kobieta. Ubrana tak, jak wtenczas ludzie chodzili. Można z tego coś sądzić, iz tych fotografij.”

“You may guess whether my parents were well-off or not. I’m wearing a fur coat. My mom’s wearing an astrakhan coat, a hat, my grandpa a collar, my dad a hat. There is a woman walking behind them. She is dressed in a way people used to dress those days. It could be gathered, from these photographs.”